The Current Message of Ethiopia
Belay Fekadu
Unity for Democracy and Justice (UDJ) Party President
Dear xxxxxxx
I hope 2015 will be a different year for Ethiopia. I hope democracy will finally flourish in our country. History tells us that, Ethiopia’s present and future, for a long time, has been determined by not the will of our people but by succession of rulers who have subjected us to perennial repression. In a world where legitimate political power is talking precedence, even in many parts of Africa, it is our duty to our generations and the generations to come to change that reality for Ethiopia.
Take for instance, the current Ethiopian government and the way it its conducting itself to Ethiopia’s 90 million populations. The current government has controlled state power by force and has failed to listen to the demands of its people as it has increasingly become a depriver of freedom and democracy to our people. That is not right.
Despite having the opportunity of ruling our country for the last 24 years–albeit by force—the government is an unfortunate regime that has been unable to guarantee good governance, justice, democratic and human rights for which it had supposedly struggled in the name of the people. The fact of the matter is that, the Ethiopian government chooses to repress than listen to the people. (As has been said often, EPRDF has a mouth but does not have the ears nor will of the people). We should not allow shiny buildings nor instant created multimillionaires to help us be bling with what is taking place in Ethiopia.
When I came into politics, as part of my civic obligation, it was because I strongly believe that a better political culture can be created in this country. That this culture can be brought only by waging a committed struggle based on sound strategy and tactic; it was because I wish to contribute my share. I fully know that my county’s problems are numerous and complex and cannot be solved by an individual. However, I firmly believe that an individual’s share can contribute to hastening the process of change that we all long to see.
Our party, Unity for Democracy and Justice (UDJ), has paid, and is still paying, precious prices in order to extricate our culture of democracy from being a mockery and a fraud and to transit the Ethiopian people from oppression to becoming a source of power. The members of our party are engaged in a bitter struggle and are anxiously waiting for the change. When I was elected as the leader of this major party, my burden has been to see the realization of the change for which the members of UDJ have sacrificed so much. My further burden is being able to see the Ethiopian people regaining the power that has been taken away from them by dictatorial rulers, declaring a victory against hatred, limitless political abuse and selfishness and build our country on a solid foundation of freedom. The task before us is heavy; we have to work much and fast.
Soon after assuming responsibility in the party, we have been able, in close collaboration with our members and supporters at home and abroad, to lay the foundations that we believe would contribute to the success of our struggle. For example, UDJ has been able to print its newspapers with its own printer and take its political activities to the people. Because the media is considered as an enemy by the ruling party, it is subjected to a campaign of total eradication. As a result, we have been able to create an alternate media. We have two medias: Finote Netsanet and “The Voice of the Millions”. In addition, we have a monthly publication titled: DANDI, our theoretical journal for presenting the ideology and alternative policies of our party. It is ready for launching. Our alternative policies and Manifesto are prepared and will be presented for public discussion. These are the “trains” that are ready to take us to the “2015 for Change”.
UDJ has not only held a successful Congress within less than a week but it has also conducted a training for over 400 of its leaders coming from the country’s zonal and woreda party structure on how to use “2015 for Change” with the proper strategy and tactic.
Furthermore, UDJ particularly believes that genuine opposition parties should be engaged not in undermining each other but rather in working together for their common democratic cause.
We are prepared to mobilize our supporters, be sure that they are registered for the election, secure the ballot paper, vote and, above all, guard their voice from being stolen. This way, the people would be able to show that it is only they that can bestow or deny sovereign power. And to demonstrate this, we have put aloft our slogan: “2015 for Change”, and officially declared our broad campaign. If the people are denied their voice, they are prepared to force the regime to submit to their will with their power of disobedience.
The Millions of Voices for Free and Fair Election has been officially declared and implemented. As we promote “2007 for Change”, we must consider the objective reality of the political situation in our country and of the expectation of our people. The fact that UDJ has been able to organize a successful Congress within less than one week preparation, clearly demonstrates that it has the capacity to lead the “2015 for Change” effectively. But this does not mean that everything will be burned on UDJ. It will require individual, organizational and social collaboration. This is a time when every individual has to contribute its historic share and to ask each other what we have done to bring results. We are ready to do what needs to be done. What about you? The business of the nation is the business of each of us.
Finally, I wish to be allowed to put a short request. All supporters of change should have a firm faith in the success of “2015 for Change”. Each one of us Ethiopians at home and abroad must make ourselves part of this change. Let us be supporters. Let us demonstrate our change in practice.
History is on our side.
የኢትዮጵያ መንግሥት ገመና
ጋዜጠኛ ተመስገን ደሳለኝ
(ከዝዋይ እስር ቤት)
መሐሙድ የሱፍ የተወለደው በ1980ዓ.ም ከሶማሌ ክልል ርእሰ-መዲና ጅጅጋ 500 ኪሎሜትር ርቀት ላይ በምትገኘውዶሀን ከተማ ነው፡፡ ለቤተሰቡ ሰባተኛ ልጅ ሲሆን፤ አምስት እህቶችእና ሦስት ወንድሞች አሉት፡፡ በጅጅጋ ሁለተኛ ደረጃ ት/ቤት እስከ አስረኛ ክፍል ድረስ መዝለቁቢሳካለትም፤ ከዚህ በላይ ግን ሊቀጥል አልተቻለውም፡፡ ምክንያቱ ደግሞ የኢትዮጵያመንግስት የደህንነት ሠራተኞች የ1999ዓ.ም የግንቦት ሃያ በዓል በጅጅጋ ከተማ ስታዲዬም በተከበረበት ዕለት፣ የኦጋዴን ነፃአውጪ ግንባር (ኦብነግ) በሰነዘረው የቦንብ ጥቃት ተሳትፈሃል በሚል ለእስር በመዳረጉነው፡፡ ይህንን ተከትሎምከምድራችን አስከፊ ማሰቃያዎች መካከል ግንባር ቀደም በሆነውና የክልሉ ነዋሪ “ጄል-አዳብ” (የገሃነም እስር ቤት) እያለ በሚጠራው ማጎሪያ ውስጥ እጅግ በጣም የከፋ ምድራዊ መከራ እንደተቀበለሀዘን በተጫነው ድምፅ ይናገራል፡፡ በሠውነቱ የተለያዩ ክፍሎች ላይ እንደ ፍም ቀልተው የሚታዩት ጠባሳዎቹም ያሳለፈውንሥቃይ አፍ አውጥተው ይመሰክራሉ፡፡
ለአራት ወራት ያህል አንድ ክፍል ውስጥ ለብቻው ተቆልፎበት፤ ሃያ አራት ሠዓታትሙሉ እጆቹ በካቴና ተቀፍድደው፣በቀን ከአምስት ጊዜ በላይ ለምርመራ እየተጠራ ያለዕረፍት ከባድ ስቅየት (ቶርቸር)ሲፈፀምበት ቆይቷል:፡ በመጨረሻም ለአንዲትም ቀን የፍርድ ቤት ደጅ ሳይረግጥ፣ ለኦብነግ አባላት አንድ ፓኬት ሲጋራሲያቀብል እጀ-ከፈንጅ ተይዟል በሚል ክስ የጅጅጋ ዞን ፍርድ ቤት በሞት እንዲቀጣ መወሰኑን እዛው እስር ቤት ሆኖከኢትዮጵያ ሬዲዮ የዜና እወጃ እና ከቪኦኤ ሶማሊኛ ፕሮግራም ሠምቷል፡፡
ከፍርዱ በኋላም በተመሳሳይ ወንጀል ከተከሰሰ አንድ እስረኛ ጋር በካቴና ተጠፍሮ በቀን አንድ እንጀራ ለሁለት ተካፍሎእንዲበላ እንደ ውሻ እየተወረወረለት 60 ቀናትን አሳልፏል፡፡ መሐሙድ በተለይም በእንቅልፍ ወቅት እርሱ ወይምየሰንሰለት ደባሉ የተገላበጠ እንደሆነ ካቴናው የሚያደርስበትን የመለብለብ ቃጠሎ ሲያስታውስ ዓይኖቹ በእንባ ይሞላሉ፡፡በአሁኑ ወቅት በዝዋይ ማጎሪያ ከባድ ጥበቃ ለሚደረግባቸው ብቻ በተመደበ ‹‹ዘጠነኛ ቤት›› ውስጥ አስራ አንድ ሶማሊኛተናጋሪዎችን ጨምሮ በድምሩ ሰላሳ አራት ሰዎች ጋር ከዛሬ ነገ የግፍ ፍርዱ ተፈጻሚ ሊሆንብኝ ይችላል በሚል ሰቀቀንእየባነነ በስጋት ተጠፍንጎ መኖር ከጀመረ እነሆ ሰባት ዓመት ሊደፍን ሦስት ወራት ብቻ ቀርተውታል፡፡
የተዋረደው የፍትሕ ሥርዓት!. . .
ርግጥ ነው ይህ በጨረፍታ ያቀረብኩት አሳዛኝ ታሪክ የመሐሙድ የሱፍ ብቻ አይደለም፡፡ ሌሎች ሰባት ‹‹አባሪዎቹ››ስቃዩንም ሆነ የሞት ፍርዱን ይጋሩታል (በነገራችን ላይ በአንድ መዝገብ የተወነጀሉት እነዚህ ስምንት የሞት ፍርደኞች፡-መሐድ ኢብራሂም፣ አረብ ሰዋኔ ዱልባንቲ፣ ሐሰን መሐመድ ዑስማን፣ ሐሰን መሐመድ ዓሊ፣ ሙክታር መሐመድ ዓብዱላሂ፣ከድር ሽኩር ሙሳ እና ካሚል ዓብዱልናስር እንኳን በጋራ መንግሥት ላይ ሊያሴሩ ቀርቶ እርስ በርስም የተዋወቁት እስር ቤትውስጥ ነው፡፡ ከጅጅጋ ወደ ዝዋይ ‹‹ዘጠነኛ ቤት›› ተዘዋውረው በርካታ ዓመታትን ያሳለፉትም በጭካኔው ወደርእንደማይገኝለት የሚነገረው የክልሉ ፕሬዚዳንት አብዲ በአደራ እንዲቀመጡ በመተላለፋቸው መሆኑን ነግረውኛል፡፡) እንደ መሐሙድ ሁሉ እነርሱም ፍርድ ቤት ቀርበውአያውቁም፤ ምንም ዓይነት የሰውም ሆነ የሰነድ ማስረጃ አልተቆጠረባቸውም፡፡ እዚህ ጋ የማነሳው አሳዛኝ ገጠመኝከመካከላቸው አንዳቸውም ራዲዮ ስላልነበራቸው የተጣለባቸውን የሞት ፍርድ ውሳኔ የሠሙት፣ ዜናው ከተላለፈ ከበርካታቀናት በኋላ ሬዲዮ ካላቸው እስረኞች መሆኑ ነው፡፡
ይህ እጅግ አሳፋሪና አስደንጋጭ መንግሥታዊ ውንብድና በደንብ ይብራራ ዘንድ ለተከሳሶቹ ከተሰጣቸው ባለ አንድገፅ የክስ ቻርጅ የሁለቱን ብቻ በአዲስ መስመር እጠቅሳለሁ፡-‹‹በሶማሌ ክልላዊ መንግሥት ጠቅላይ አቃቤ ሕግና ፍትሕቢሮ በሶማሌ ክልላዊ ዞን ከፍተኛ ፍ/ቤት ጅጅጋ የዐ/ሕግ/መ/ቁ 90/2000
ከሳሽ፡- ዐ/ሕግ
ተከሳሽ፡- ሐሰን መሐመድ ዑስማን (ሐንን መድቤ)
ዕድሜ፡- 21 ሥራ፡- ተማሪ አድራሻ፡- ጅጅጋ ከተማ፡- 06 ቀበሌ ወንጀል በ1996ዓ/ም የወጣውን የኤ.ፌ.ዴ.ሪ የመ.መ.ሥ.ሥ.ህ.ቁ. 240(3) እና 251(መ) ላይ የተመለከተውን በመተላለፍ፣
የወንጀል ዝርዝር
ተከሳሽ ከመስከረም 1999 ዓ.ም. ጀምሮ እራሱን ኦ.ብ.ነ.ግ. እያለ ከሚጠራው ተቃዋሚና አሸባሪ ድርጅት ጋር በራሱፈቃድ በዚሁ በጅጅጋ ከተማ ከላይ በተጠቀሰው ዓመተ-ምህረት አባል በመሆን በጫካ በዚሁ አካባቢ ከሚንቀሳቀሱ ታጣቂዎች ጋርበከተማም
ሆነ በጫካ በመገናኘት በኢኮኖሚ ረገድ የሚያስፈልጋቸውን፡- ጫማ፣ ልብስ የመሳሰለውን እዚያው ድረስ ሄዶ በማቀበልአብሮ ሲንቀሳቀስ በመቆየቱ ተከሶ ቀርቧል፡፡››
ሁለተኛው የክስ ቻርጅ ደግሞ እንዲህ ይነበባል፡-
‹‹በሶማሌ ክልላዊ መንግሥት ጠቅላይ አቃቤ ሕግና ፍትሕ ቢሮ
በሶ/ክ/መ/ ጅጅጋ ዞን ከፍተኛ ፍ/ቤት
ጅጅጋ
የዐ/ሕ/መ/ቁ 90/2000
ከሳሽ፡- ዐ/ሕግ
ተከሳሽ፡- መሐድ ሼክ ኢብራሂም
ዕድሜ፡- 28፣ሥራ፡- የለውም አድራሻ፡- ጅጅጋ ከተማ፡- ቀበሌ 05
1ኛ ክስ፣ወንጀሉ፡-
በ1996 ዓ/ም የወጣውን የኤ.ፌ.ዴ.ሪ የመ/መ/ህ/ ቁ. 241 እና 251(መ) ላይ የተመለከተውን በመተላለፍ፣
የወንጀሉ ዝርዝር
ተከሳሹ በ1998 ዓ.ም. ወራትና ቀኑ በውል ካልታወቀ ጊዜ ጀምሮ እራሱን ኦ.ብ.ነ.ግ. እያለ ከሚጠራው ተቃዋሚ የፖለቲካ
ድርጅትና አሸባሪ ጋር በራሱ ፈቃድ አባል በመሆን ከዚህ ሕገ-መንግሥቱን ከሚፃረር ድርጅት በቀጥታ ፌዴሬሽኑእንዲከፋፈል፣ ክልሉን
የመገንጠል ዓላማ ለማሳካት ይህንኑ ድርጅት ከዚሁ በጅጅጋ ከተማ ለጊዜው ካልተያዘ ግብረ-አበሩ ጋር በመሆን ይህንኑአሸባሪ ድርጅት
በሚያስፈልገው ማቴሪያል ሁሉ፡- ጫማ፣ የፖሊስ የደንብ ልብስ፣ መድሃኒት. . . የመሳሰለውን በማቀበሉ፡፡
2ኛ ክስ፣ወንጀሉ፡-
በ1996ዓ/ም የወጣውን የኤ.ፌ.ዴ.ሪ የመ/መ/ህ/ ቁ. 36 (ለ) ላይ የተመለከተውን በመተላለፍ፣
የወንጀሉ ዝርዝር
ተከሳሹ ከ1996 ዓ.ም. ጀምሮ የተለያዩ መ/ቤቶች ማለትም፡- የክልሉ ት/ቢሮን፣ የቀብሪ-ደሐር ት/ቢሮን፣ እንዲሁም የMSF እና የተለያዩ መሥሪያ ቤቶችን እና የትምህርት ተቋማትን ማህተም በማስመሰል አትሞ እና የኃላፊዎችን ፊርማ ዓይነትአስመስሎ በማስፈር ሐሰተኛ ሰነድ አዘጋጅቶ በመገኘቱ ተከሶ ቀርቧል፡፡›› (ሁሉም የክስ ቻርጆች ማኅተም እና አንጋው አፈወርቅ ምንተስኖት የተባለ የክልሉ ዐቃቤ ሕግ ፊርማ አላቸው) እነሆም ያለአንድ ምስክር፣ ያለምንም የሰነድ ማሰረጃ፣ አንድም ቀን ችሎት ቀርበው የእምነት ክህደት ቃል ሳይጠየቁ እና ሳይከራከሩ (ያውም የዞን ፍርድ ቤት) በነዚህ በስም በጠቀስኳቸው በስምንቱ ኢትዮጵያውን ላይ የሞት ቅጣትን የመሰለየመጨረሻ ውሳኔ እንደቀልድ አስተላልፎባቸዋል፡፡ (በነገራችን ላይ ሌሎች 13 የኢትዮጵያ-ሶማሌ ተወላጆችም በተመሳሳይ የሐሰትውንጀላ የዕድሜ ልክ እስር ተፈርዶባቸው ዝዋይ ይገኛሉ፡፡ የሚገርመው ጉዳይ ደግሞ ም ቢሆኑ መጀመሪያ ተጠርጥረው በተያዙበት ወንጀልአይደለምየተጠየቁት፡፡ ጉዳዩ ጭራሽኑ በምርመራም ወቅት አልተነሳም) መቼም በዚህ መልኩ በተቀናበረ የውሸት ክስ ከ20-27 ዓመት የሚገኙ ወጣቶችን በሲኦላዊ እሳተ-ነበልባል ስቅየት ውስጥ እንዲያልፉ ከማድረግም በዘለለ፣ ብሩህ ቀናቸውን አጨልሞ ላይመለሱወደመቃብር የሚሸኝ ቅጣት ሲጣል ከመመልከት የበለጠ የትኛውንም ዜጋ የሕሊና ስቃይ ውስጥ ከትቶ፣ አንገት አስደፍቶ፣ በቁጣ ቀስቅሶ ወደአደባባይ የሚያወጣ ገፊ-ምክንያት አለ ብዬ አላምንም፡፡
ማነው ተጠያቂው?
በእነዚህ ንፁሃን ኢትዮጵያውያን ላይ ‹በጄል-አደብ› የደረሰባቸው በነውረኝነት የታጀለ ኢ-ፍትሐዊ ፍርድ እና ስቅየት፣ የሥርዓቱን እውነተኛ ማንነት ገሃድ የሚያወጣ ተጨባጭ ተግባር መሆኑ ባይካድም፡ ይህንን አረሜናዊ ድርጊት በፊት-አውራሪነት የመሩት፡- ኮሎኔል ሞኒ መንገሻ በጊዜው የክልሉ የፀረ-ሽብር ግብረ-ኃይል ዋና ኃላፊ የነበረ አሁን ወደአዲስ አበባ ተቀይሮ‹ሕገ-ወጥ የሠው ዝውውር ወንጀል መከላከል› ኃላፊ፣ ቢኒያም የተባለ የክልሉ የደህንነት ኃላፊ፣ ሻለቃ ዘገየ በክልሉ የፌዴራል ፖሊስኃላፊ፣
ወልደአራዌ የክልሉ ፖሊስ ም/ኮሚሽነር፤ እንዲሁም ሻለቃ ወንድሜ፣ ሻለቃ በለጠ እና ታሰረ የተባሉ ኃላፊነታቸውንለይተው የማያስታውሷቸው ግለሰቦች መሆናቸውን ግፉአኖቹ በተሰበረ ልብ፣ ምሬት በሞላው ድምፅ፣ ተስፋ በቆረጠ ስሜትሲተርኩልኝ ዓይኖቼ ላይ የተቋጠረው የእንባ ከረጢት ገንፍሎ እንዳይፈስ ብርቱ ትግል ማድረጌን አልሸሽግም፡፡
የሆነው ሆኖ እነዚህ የሥርዓቱ ሹማምንት የፍርድ ቤት ደጅ ሳይረግጡ፣ የሞት ቅጣት እንዲተላለፍባቸው ባደረጓቸው ምስኪኖች ላይ የማሰቃያ ጥበቦቻቸውን በሙሉ ከሞከሩባቸው በኋላ፡- ‹‹ሞት እንፈርድባችኋለን!!›› እያሉ ያስፈራሯቸውናይዝቱባቸው ነበር፤ እነርሱም፡- ‹‹እናንተ ፍርድ ቤት ናችሁ እንዴ?›› ብለው በግርምትና ባለማመን ሲጠይቋቸው፣ ማናአህሎኝነትያሳበጣቸው የፀጥታ
ኃላፊዎች እንዲህ በማለት አስረግጠው መልስ መስጠታቸውን ሰምቻለሁ፡-
‹‹አዎን! ፍርድ ቤት ማለት እኛ ነን!!››
በርግጥ ከዚህ ሁሉ መከራ በኋላ የተላለፈባቸው ውሳኔ፣ ያውም በሞት እንዲቀጡ የሚል መሆኑን ስናስተውል የዛቻውን መነሾ መረዳቱ አዳጋች አይሆንብንም፡፡ በአናቱም በምርመራ ወቅት ዕድል ፊቷን ያዞረችበትን ተጠርጣሪ እዛው እስረኛ ፊትበሽጉጥ ግንባሩን በርቅሰው እንደ መናኛ ነገር ሜዳ ላይ ይዘረጉት እንደነበረ የዓይን እማኞች ይመሰክራሉ፡፡
በጥቅሉ ይህ ሁነት በሀገሪቱ አለቅጥ የተንሰራፋውን የፍትሕ እጦት፣ የሠብአዊ መብት ጥሰት፣ ዳኞች ከሕግ ይልቅ ከቤተ- መንግሥት በሚላክላቸው የፍርድ ውሳኔ ንፁሃኑን ለምድራዊ ስቃይ ከመዳረግም አልፈው ተርፈው በጭካኔሕይወታቸውንም እንደሚነጠቁ በቂ ማስረጃ ይመስለኛል፡፡
‹‹ጄል-አዳብ››
የክልሉ ኗሪዎች ‹‹ጄል-አዳብ›› (የገሃነም እስር ቤት) እያሉ የሚጠሩት የጅጅጋው ማሰቃያ ቤት ክፍሎች የተሠሩት አራትመቶ ታሳሪዎችን እንዲይዙ ታስቦ ቢሆንም፣ አብዛኛውን ጊዜ ከአራት ሺህ በላይ ታሳሪዎች እንደሚታጎሩበት አረጋግጫለሁ፡፡ይህም አንድ ሰው ከአንድ ሰዓት በላይ በእንቅልፍ ማሳለፍ እንዳይችል አድርጎታል፡፡ ምክንያቱም ቦታውን ለተረኛው የመልቀቅ ግዴታአለበትና፡፡
ምናልባት እንቅልፍ ቢጥለው እንኳ ተረኞቹ ቀስቅሰው (ጎትተው) ያስነሱታል፡፡
ከ‹‹ጄል-አዳብ›› በሕይወት ተርፎ የሚወጣ ሰው ዕድለኛ ተደርጎ ይቆጠራል፡፡ በዚህ ቦታ ከቤተሰብ ጋር መገናኘት ጭራሽ አይሞከርም፡፡ ማሰቡ እንኳ እንደ ቅንጦት ነው የሚታየው፡፡ በእስር ቤቱ አጥር ሦስት መቶ ሜትር ክልል ርቀት ዙርያ ውስጥመገኘትም ለከባድ ስቃይ (አንዳንዴም ለሞት ቅጣት) ይዳርጋል፡፡ በሃያ አራት ሰዓት አንዴ፣ አንድ እንጀራ ለሦስት እየተቃመሱለአምስት ዓመት በዛ እስር ቤት ያሳለፈ ምስኪን አጋጥሞኛል፡፡ ይህ ወጣት በ2004ዓ.ም መጨረሻ አካባቢ ሦስት ዓይነት ተላላፊ በሽታ (ተቅማጥ፣ ሰውነትን የሚያሳክክና ጉሮሮን አሳብጦ ለአዕምሮ መቃወስ የሚዳርግ) ተከስቶ በቀን እስከ አስራ አራት ሰው ድረስ ይሞትእንደነበር ያስታውሳል፡፡ ይህ ሁሉ ሲሆን ሕክምና ብሎ ነገር አልነበረም፡፡
እንዲያውም በግልባጩ የክልሉ አስተዳዳሪዎችጭካኔያቸውን (ኢ-ሠብአዊነታቸውን) ወለል አድርገው የሚያሳብቁ ድርጊቶች መፈፀማቸውን አላቋረጡም፡፡ ለማሳያ ያህልም እስረኛው ከሌሊቱስድስት
ሰዓት ላይ በአንድ ድምፅ እንዲህ የሚል መፈክር እንዲያሰማ መገደዱን እዚህ ጋ መጥቀስ ይቻላል፡-
‹‹መለስ ዜናዊ ሐኖላዶ!›› (መለስ ዜናዊ ለዘላለም ይኑር!)
‹‹አብዲ ሑመድ ዑመር ሐኖላዶ!››
‹‹ኢትዮጵያ ሐኖላዶ!››
ኦብነግ ሐዳኦዶ!›› (ኦብነግ ይውደም!)ሌላው አስገራሚ ጉዳይ ቤተሰብ ታሳሪ ልጁ በሕይወት ይኑር ይሙት የሚያውቀውከማጎሪያው በስንት ጊዜ አንዴ የሚፈታ ሰው ሲገኝ ብቻ የመሆኑ እውነታ ነው፡፡ እናም ድንገት በአንዲት ‹ዕድለኛ› ቀን አንድ ታሳሪ ከ‹‹ጄል-አዳብ›› የተለቀቀእንደሆነ ወሬው ከመቅጽበት ይዛመትና ለሳምንታት አሊያም ለወራት የእስረኛው ቤት በእንግዶች እስከ አፍ-ገደፉ ጢም ብሎ ይውላል፡፡የተለመደ ነውና እሱም ያለመታከት የቀረበለትን ጥያቄ በሚከተለው መልኩ ሲመልስ ይከርማል፡- ‹‹ኦ!… እገሌ ከሞተ እኮ ሁለት ዓመት አለፈው›› ፤ “እገሌማ ሲያሳዝን! ካረፈ ገና አንድ ወሩ ነው”፤ “ኦ! እገሌ ለወደፊቱ እግዜር ይጠብቀው እንጂ እስካሁን በሕይወት ይገኛል…” ወዘተ ወዘተ. . .
ድምፃዊ ቴዲ አፍሮ ከሃገር እንዳይወጣ ታገደ
በአውሮፓና በተለያዩ መካከለኛው ምስራቅ ሀገራት በርካታ የሙዚቃ ኮንሰርቶቹን ለማቅረብ ወደ ባህር ማዶ ሊጓዝ የነበረው ታዋቂው ድምፃዊ ቴዎድሮስ ካሳሁን (ቴዲ አፍሮ) ከሀገር እንዳይወጣ መታገዱ ተገለፀ። ቴዲ አፍሮ የሙዚቃ ኮንሰርቱን በፊንላንድ ሄልሲንኪ በነገው ዕለት ማቅረብ ይጀምራል ተብሎ ተጠብቆ ነበር፡፡ ለዚህም የሙዚቃ ባንዱ አባላትና ማናጀሩ ዘካርያስ ጌታቸው እዛው ፊላንድ ቢገቡም፤ ቴዲ ከሃገር እንዳይወጣ በደህንነቶች በመታገዱ ምክንያት የነገው የፊንላንድ ኮንሰርት መሰረዙን አዘጋጆቹ ከፊንላንድ ሄልሲንኪ በሰጡት ጋዜጣዊ መግለጫ አስታው ቀዋል።
ከጥቂት ወራት በፊት ለቴዲ አፍሮ የበርካታ ወራት እስር በመንግስት በምክንያትነት የተገለፀችው ቢ ኤም ደብልዩ የቤት አውቶሞቢል ከገቢዎችና ጉሙሩክ ቀረጥ ጋር በተያያዘ ክፍያ ሳይፈፀም ወደ ሶስተኛ ወገን በሽያጭ አስተላልፏል በሚል ክስ ተመስርቶበት በዋስ ከተለቀቀ በኋላ ወደ አሜሪካ ሊሄድ ሲል እንዲሁ በደህነንቶች ተይዞ በቦሌ ኤርፖርት ሲጉላላ ከቆየ በኋላ የተለመደ የኮንሰርት ስራውን ቀጥሎ ወደ ሀገሩ መመለሱ አይዘነጋም፡፡ ይሁን እንጂ ህዳር 26 ቀን 2007 ዓ.ም. አርቲስቱ ከሀገር እንዳይወጣ ፓስፖርቱ በደህንነቶች ለጉዞ ዝግጅት ላይ እያለ ድንገት መነጠቁን እና ይህ እስከተዘገበበት ድረስም የጉዞ ሰነዱ እንዳልተመለሰለት መረጃዎች አመልክተዋል። ድምፃዊ ቴዲ አፍሮ ለምን ከሃገር እንዳይወጣ እንደታገደ እስካሁን የተገለፀ ነገር የለም:።
በሄል ሲንኪ ፊላንድ የቴዲ አፍሮን ኮንሰርት ለመታደም ትኬቱን የገዙ በርካታ ታዳሚዎች በጉጉት ይጠባበቁ የነበረ ሲሆን፤ከአቅም በላይ በተፈጠረ ችግር ኮንሰርቱን በዕለቱ ማቅረብ ስለማይቻል መሰረዙን አዘጋጁ ቲ-ፕሮሞሽን ከሄልሲንኪ ፊንላንድ አስታውቋል ። ይሁን እንጂ አዘጋጆች ኮንሰርቱ በመሰረዙ ምክንያት ትኬቱን የገዙ ሰዎች ገንዘባቸው ክፍያ በፈፀሙበት መንገድ እንደሚመለስላቸው እና በቅርቡም የታሰበው ኮንሰርት እንደሚካሄድ በመጠቆም፤ ችግሩ የተፈጠረው ከአርቲስቱና ከአዘጋጆቹ አቅም በላይ በሆነ ችግር በመሆኑ አዘጋጁ ይቅርታ ጠይቋል፡፡ ለኮንሰርቱ መሰረዝ የሆነው ችግር እንደተፈታም የሙዚቃ ድግሱ እንደሚቀጥል ተጠቁሟል፡፡
የነፃነት ትግል እና ሽብርተኝነት በኢትዮጵያ
ብስራት ወልደሚካኤል
የሽብር ትርጉም እና ድርጊት እጅግ ሰፊና እንደየሀገሮቹ መንግስታት ተጨባጭ ሁኔታና ስርዓት እንዲሁም ፍላጎት ይለያያል፡፡ በርግጥ የሽብር ተግባር መቼም በማንም ይፈፀም የሚወገዝና ትክክል ያልሆነ እኩይ ተግባር ነው፡፡ ይሁን እንጂ አምባገነን ስርዓት ያለባቸው ሀገሮች ገዥዎች የስልጣን ዘመናቸውን ዜጎችን በማሸማቀቅ ለማስቀጠል ሲሉ የነፃነት ታጋዮችን አሸባሪ ብለው እንደሚጠሩ፤ በኋላም የነፃነት ታጋይ መሆናቸው የተመሰከረላቸው በርካቶች ናቸው፡፡ ለዚህም በደቡብ አፍሪካ ዘረኛውን የአፓርታይድ የግፍ አገዛዝ በመቃወም በይፋ ለህዝቡ ነፃነት ይታገሉ የነበሩት እንደ ኔልሰን ማንዴላ ያሉ መሪዎች እና ሌሎች የአፍሪካ ብሔራዊ ኮንግረንስ አባላት በጊዜው በነበረው አገዛዝና እንደነ አሜሪካ ያሉ ዘረኝነት የነገሰባቸው ምዕራባውያን ሀገሮች ጭምር አሸባሪ ተብለው ተፈርጀው ነበር፡፡
መሪው ኔልሰን ማንዴላን ጨምሮ ሌሎች አጋሮቻቸው ከ27 ዓመታት እጅግ ቀዝቃዛ ከሆነው አሰቃቂ የሮበን ደሴት እስር በኋላ በደቡብ አፍሪካውያን እና በዓለም አቀፍ የነፃነት ደጋፊዎች ጫና ከእስር ተለቀዋል፡፡ የዓለም የነፃነት አባት ከመባል አልፈው እስካሁን ባለው የዓለም ታሪክ ታይቶ በማይታወቅ ደረጃ የትግሉ መሪ የነበሩት ኔልሰን ማንዴላ ሲሞቱ እስከዛሬም ድረስ ታይቶ በማይታወቅ መልኩ በርካታ የዓለም አቀፍ መሪዎች በስፍራው በመገኘት ሀዘናቸውን ገልፀዋል፡፡ ከዚህ በተጨማሪ ለማንም የሰው ልጅ ያልተደረገ የዓለም አቀፍ መገናኛ ብዙኃን የተከታተለው ከፍተኛ አድናቆትና ሀዘኑን መግለፁ የቅርብ ጊዜ ትውስታ ነው፡፡ በአንፃሩ የተለያዩ አምባገነን መሪዎች ሲሞቱ አብሮ ያልሞተው የገዥው ስርዓት ህዝቡን በግድ ልቅሶ እንዲወጣ ከፍ ሲልም የሙት ዓመት ልደቱን በአዞ እንባ ሙሾ እንዲያዝን ቢያደርግም፤ አብዛኛው ህዝብ ግን ከላዩ ላይ አንድ ትልቅ በሽታና ሸክም ከጫንቃው ላይ እንደወረደለት ያሰቡም አልታጡም፡፡
ራሳቸውን የነፃነት ታጋይ የሚያደርጉ በተለይ በኢትዮጵያ “የህዝብ ተወካዮች ምክር ቤት” በ2001 ዓ.ም. በአሸባሪነት የተፈረጁት አምስት ታጣቂ ቡድኖች ሲሆኑ፤3ቱ ከኢትዮጵያ፣ 2 ቱ ደግሞ ከውጭ የሚገኙ ናቸው፡፡ እነኚህም ዋና መቀመጫቸውን መካከለኛው ምስራቅ አረብ ሀገራት ያደረገው አልቃይዳ እና የሶማሊያው ታጣቂ አል-ሻዕባብ ከውጭ አሸባሪ ተብለው ተፈርጀዋል፡፡ ከኢትዮጵያውያን ታጣቂ አማፂያን መካከል ደግሞ የኦጋዴን ብሔራዊ ነፃ አውጭ ግንባር(ኦብነግ)፣ግንቦት 7 ለዴሞክራሲና ለነፃነት ንቅናቄ (ግንቦት 7) እና የኦሮሞ ነፃ አውጭ ግንባር (ኦነግ) ይገኙበታል፡፡ ይሁን እንጂ የኢህአዴግ መራሹ መንግስት ተግባርን በመቃወም የትጥቅ ትግል እያደረጉ ያሉት በርካታ አመፂያን ሲሆኑ፤ እነኚህም ከሐረሪ ክልል፣ ከድሬዳዋና አዲስ አበባ ከተማ መስተዳደር በስተቀር በሁሉም ክልሎች ታጣቂዎች እንዳሉ ይነገራል፡፡
ከኢህአዴግ መራሹ መንግስት ጋር እየተዋጉ እንዳለና ሊዋጉ “ኸረ ጥረኝ ጫካው፣ ኸረ ጥራኝ ዱሩ” ብለው የሚታገሉትና እስካሁን በአሸባሪነት ያልተፈረጁት የአፋር አብዮታዊ ዴሞክራሲ ግንባር(አርዱፍ)፣የትግራይ ህዝብ ዴሞክራሲያዊ ንቅናቄ (ትህዴን) የኢትዮጵያ ህዝብ አርበኞች ግንባር (አርበኞች ግንባር)፣የሲዳማ አርነት ግንባር (ሲአግ)፣የምዕራብ ሶማሌ ነፃ አውጭ ድርጅት፣የጋምቤላ ብሔራዊ ነፃ አውጭ ግንባር፣የቤኒሻንጉል ነፃ አውጭ ድርጅት እንዳሉ በተለያዩ መገናኛ ብዙኃን ሲገለፁ ይስተዋላል፡፡
አሁን በኢትዮጵያ መንግስት ስልጣን ላይ ያለውና በትጥቅ ትግል በሌሎች የውጭ ኃይሎች ድጋፍ ወደ ስልጣን የመጣው ህወሓት/ኢህአዴግም ያኔ ታጣቂ አማፂ እንጂ ሰላማዊ የዴሞክራሲ ታጋይ ድርጅት አልነበረም፡፡ ያኔ ቀዳሚ ዓላማውም ቢሆንም የትግራይን ህዝብ ከእናት ሀገሩ መገንጠል ለዚሁም ኤርትራ እንድትገነጥል ድጋፍ ማድረግ ነበር፡፡ ይሁን እንጂ ኤርትራ እንድትገነጠል ማድረጉ ቢሳካም፤ የትግራይን ህዝብ ለመገንጠል በተደጋጋሚ የተደረገው ሙከራ ግን በትግራይ ህዝብ በተለይም በአዛውንቶቹ ከፍተኛ ተቃውሞ በማስነሳቱ ዓላማው ከመሪዎቹና ጠንሳሾች ህሊና ባይጠፋም ቀስ በቀስ መክሰሙ ይነገራል፡፡ ዓላማውን ለማሳካትም በርካታ ኢ-ሰብዓዊ የሆኑ የሽብር ተግባራትን መፈፀሙም ዛሬም ድረስ በዓለም አቀፉ የሽብርተኝነት መረጃ ድርጊቱ ከነ ጊዜው ተቀምጧል፡፡
በተለይ አሁን በስልጣን ላይ ያለውና የኢህአዴግ አስኳል በመሆን ሀገሪቱን እየመራ እንዳለ የሚታወቀው ህዝባዊ ወያኔ ሓርነት ትግራይ (ህወሓት) ያኔ ከደርግ መራሹና ከኢሕዴሪ መከላከያ ሰራዊት ጋር በሰሜን የሀገሪቱ በረሃ መሽጎ ሲፋለም በዓለም አቀፉ የሽብርተኝነት መረጃ ቋት(Global Terrorism Database/GTD) በአሸባሪነት ተመዝግቦ ነበር፡፡ በወቀቱ በሟቹ አቶ መለስ ዜናዊና ግብር አበሮቻቸው ሚመራው ታጣቂ አማፂ ቡድን “ህወሓት” ከሚፋለመው ከቀድሞው የኢትዮጵያ መካላከያ ሰራዊት በተጨማሪ በርካታ ንፁሃን እንደገደለ፣ እንዳቆሰለ፣ንብረት እንዳወደመ ዛሬም ድረስ ተመዝግቦ ይገኛል፡፡ ለዚህም ህወሓት በአሜሪካ መንግስት በአሸባሪነት ጥቂር መዝገብ ዝርዝር ውስጥ የነበረ ሲሆን፤ ዛሬም ያ ስሙ ከመረጃ ቋቱ ውስጥ ከፈፀመው አሰቃቂ ድርጊት ጋር ለአስረጅነት ቀርቧል፡፡
ህወሓት የሽብር ተግባሮች ፈፅሟል ተብሎ ከተመዘገበበት መካከል እ.አ.አ. ነሐሴ 2 ቀን 1990 ዓ.ም. በራያ ቆቦ 17 የኃይማኖት ተፅዕኖ ፈጣሪ አባቶችን በመግደልና ተቋማትን ማውደሙ፣እ.አ.አ. ጥቅምት 19 ቀን 1984 ዓ.ም. በላሊበላ 200 ንፁሃን ዜጎችን እንደገደለና 200 ያህል አቁስሎ ንብረት እንዳወደመ፣እ.አ.አ.የካቲት 18 ቀን 1988 ዓ.ም. በትግራይ ቁጥራቸው በውል ያልታወቁ ንፁሃን ላይ እና መንግስታዊ ያልሆኑ ድርጅቶች ላይ አደጋ እንዳደረሰ ተጠቅሷል፡፡ ሌላው እ.አ.አ. በሚያዝያ 20 ቀን 1983 ዓ.ም. በትግራይ ኮረም እና እ.አ.አ. ነሐሴ 3 ቀን 1983 ዓ.ም. በጃሪ የሞቱትና የቆሰሉት ቁጥራቸው በግልፅ ባይታወቅም ለትርፍ ያልተቋቋሙና ግብረሰናይ መንግስታዊ ባልሆኑ ድርጅቶች ላይ ጥቃት ማድረሱ በግልፅ ተቀምጧል፡፡
ለናሙና የተጠቀሱና ከላይ ተፈፀሙ የተባሉት አሰቃቂ የሽብር ተግባራት በህወሓት/ኢህአዴግ ስለመፈፀማቸው በይፋ ሲቀመጥ፤ ገዥው ስርዓት ግን እስካሁን በአደባባይ ተቃውሞም ሆነ ይቅርታ ያቀረበበት መረጃ የለም፡፡ ይህ ደግሞ የሚያሳየው ድርጊቱን አምኖ መቀበሉና እስካሁንም ትክክል ነው ብሎ እንደሚያምን ያሳያል፡፡ ስለሆነም ገዥው ህወሓት/ኢህአዴግ ሌሎች አማፂዓንን አሸባሪ ብሎ መፈረጁና ሌሎች የመብት ጠያቂ ኢትዮጵያውያንን አብሮ የመፈረጅ የሞራል ጥያቄን ማስነሳቱ አይቀሬ ነው፡፡ ከዚህ በተጨማሪ በሰላማዊ የፖለቲካ መንገድም ሆነ በትጥቅ ኃይል ለነፃነት በሚል የሚታገሉ እንደ ወንጀለኛ የሚታዩ ከሆኑ በመጀመሪያ ደረጃ በወንጀል ተከሶ ሒሳቡን ማወራረድና ተገቢውን ቅጣት አግኝቶ አርዓያ መሆን ያለበት በትጥቅ ትግል ወደ ሀገሪቱ መንበረ ስልጣን የመጣው ኢህአዴግ ነበር፤ ግን አልሆነም፡፡ አለበለዚያ መብትን መጠየቅና የነፃነት ትግል ማድረግ ለሌሎቹ ወንጀልና ስህተት ሆኖ ለኢህአዴግ ትክክልና ቅዱስ ተደርጎ ከበሮ የሚደለቅበት አግባብ ሚዛን ሊደፋ አይችልም፡፡
አሁን በስልጣን ላይ ያለው ህወሓት/ኢህአዴግ በደርግ “ገንጣይና አስገንጣይ ወንበዴ” በሚል ቀለል ያለ ስያሜ ሲሰጠው፤ በምዕራባውያን በተለይም በዓለም አቀፉ የሽብርተኝነት መረጃ ቋት አሸባሪነት ዝርዝር ውስጥ ከመስፈር ያገደው አልነበረም፡፡ አንባቢው ከላይ የተጠቀሰውን ለማረጋገጥ www.globalterrorismdatabase.org/TPLF (Tigray Peoples Libration Front) በሚል ህወሓት/ኢህአዴግ አሸባሪ እንደነበርና አሁንም ስሙ እንዳልተሰረዘ የበለጠ መረዳት ይቻላል፡፡ ይህ ማለት ኢትዮጵያ እየተመራች ያለችው በአሸባሪ ቡድን ነውን የሚል ጥያቄን ያስነሳል፡፡
ሌላው በሽብርተኝነት የተፈረጁ ድርጅቶችስ በአሰቃቂ ድርጊትና ገደል ኑሮዓቸውን ገፍተው እንዲፋለሙ ያስገደዳቸው ምክንያት በስልጣን ላይ ያለው ስርዓት ካልሆነ መቼም ማንም ጤነኛ አእምሮ ያለው አካል ከተሻለ ኑሮ የሰቀቀን የቀበሮ የዱር ገደል ኖሮን የሚመርጥ ያለ አይመስለኝም፡፡ በየትኛውም የዓለም ሀገሮች ታሪክ እንደሚያስረዳው በሀገሮች ላይ የተለያዩ ታጣቂ ቡድኖች ከገዥ ስርዓት ጋር የሚፋለሙት ዋና ምክንያት ገዥዎች በፖለቲካ ኃይሎች ላይም ሆነ በህዝቡ ላይ የሚፈፀሙ ኢ-ሰብዓዊና ዴሞክራሲያዊ ያልሆኑ ተግባራት መሆናቸው ነው፡፡ ለዚህም ያኔ የአመፅ የትጥቅ ትግል ይደረግባቸው የነበሩት ከአፍሪካ ደቡብ አፍሪካ፣ጋና፤ ከላቲን አሜሪካ ብራዚልና አርጀንቲና፤ከሰሜን አሜሪካ ኩባና ራሷ ተባበሩት አሜሪካ፤ከአውሮፓ አየርላንድ፤ከእስያ ህንድን ብንጠቅስ ዛሬ ዴሞክራሲያዊ ስርዓት እና የዜጎቻቸውን ሰብዓዊና ዴሞክራሲያዊ መብት በገዥዎችም ሆነ በህብረተሰቡ በተግባር የተረጋገጠባቸው ሀገሮች በመሆናቸው ስለ ትጥቅ ትግል አይወራም፤የለም፡፡
በኢትዮጵያ ያለው እውነታ ግን ከዚህ በእጅጉ የተለየ ነው፡፡ የዚህ ምክንያት ደግሞ ገዥዎች በዜጎች ላይ እየተፈፀሙ ያሉት አሰቃቂ ድርጊቶች ዛሬም አለመቆማቸው ነው፡፡ ስለሆነም አሁን ኢህአዴግ አሸባሪ ብሎ የጠራቸው ድርጅቶች ህወሓት/ኢህአዴግ በጫካ እያለ ከፈፀመው ተግባር ጋር ልዩነቱን እና አንድነቱን ህዝብ እንዲያውቅ ነፃ መድረክ አላመቻቸም፡፡ በዚህም አሸባሪ ብሎ የሰየማቸው የኢትዮጵያውያን ታጣቂዎች፤ ሽብርን በእጅጉ በሚኮንኑና በሚዋጉ ሀገሮች ቢሯቸውን መክፈታቸው እውን ኢህአዴግ እንዳለው አሸባሪ ናቸው? ወይስ የነፃነት ታጋይ? የሚል ጥያቄን ያስነሳል፡፡ ከዚህ በተጨማሪ አሁን በስልጣን ላይ ያለው አካል ከዚህ ቀደም በጫካ እያለ ከሚፈፅመውና በዓለም አቀፍ ደረጃ አሸባሪ ከተባሉ አማፂዓን ያልተለየ እና ያልተናነሰ ተግባር በአዲስ አበባ የፌደራል ወንጀል ምርመራ ማዕከል “ማዕከላዊ” እና በተለያዩ የሀገሪቱ ክልሎች እንደተፈፀሙ፣ እየተፈፀሙ እንዳሉ ይነገራል፡፡
ከላይ የተጠቀሰውን ድርጊት ስንመለከት ህወሓት/ኢህአዴግ እውን የነፃነት ታጋይ ነበርን? ብለን መልሱን አዎን ካልን፤ በአሁን ሰዓት የሰላማዊ ትግል በር በመዘጋቱ ስርዓቱን በኃይል ለመጣል የታጠቁ ኃይሎችን እንዴት አሸባሪ እንበላቸው? ታጣቂዎቹን አሸባሪ የምንላቸው ከሆነስ፤ለዚህ ተግባር ግፊት በማድረግ በቀዳሚነት ተባባሪ የሆነው ራሱ ገዥው ስርዓት እጁ የለበትምን? ምላሹን ለራሱ ለኢህአዴግ አባላትና አመራሮች እንዲሁም ለህዝብ መተው ነው፡፡ ሌላው በሰላማዊ የፖለቲካ ትግል እጅግ በጠበበው መንገድ እየተንቀሳቀሱ ያሉትን መሪዎች በተለይም ወጣቶችን በሽብር እየወነጀሉ ማሰሩስ ሽብርተኝነትን ትርጉም አልባ አያደርገውም ወይ? የሚለውንም መልሱን ለአንባቢው እተዋለሁ፡፡ በተለይ የሀገሪቱ ዜጎች የሆኑ በርካታ ጋዜጠኞች እና ብሎገሮችስ እስካሁን በተፈረደባቸውም ይሁን ጉዳያቸው በፍርድ ቤት እየታየ ያሉ ተጠርጣሪዎችን አሸባሪ ብሎ መፈረጅ በፍትህ ስርዓትና በአሰቃቂ የሽብርተኝነት ድርጊት ላይ መቀለድ ይመስላል፡፡ ስለዚህ የነፃነት ትግልና ጋዜጠኝነት ከሽብርተኝነት ጋር ምንም ቁርኝትም ሆነ ግንኙት ስለሌላቸው ተለይተው መታየት አለባቸው፡፡ ለገዥዎች በስልጣን ለመቆየት አስጊ ተደርገው የተገመቱ ተዋናዮች እና ድርጊቶች የሀገሪቱና የዜጎች ስጋት ተደርገው ሊወሰዱ አይገባም፡፡
በአንፃሩ በሽብርተኝነት የተፈረጁ የፖለቲካ ድርጅቶች፣ የተፈረደባቸው ግለሰቦች ፍላጎታቸው፣ ዓላማቸውና ግባቸውን ህዝቡ እውነታውን ያለማንም ጣልቃ ገብነትና ቅንብር ተረድቶ ፍርዱን እንዲሰጥ ነፃና ገለልተኛ መድረክ መኖር ነበረበት፡፡ አለበለዚያ የገዥ ቡድኖችን ፍላጎትና ፍርሃት በማንፀባረቅ ዜጎችን አሸባሪ ማለቱ ጉዳት እንጂ ጥቅም የለውም፡፡ ለዚህም ኢትዮጵያ ከ1928-1935 ዓ.ም. ድረስ በፋሽቱ ጣሊያን ወረራ ወቅት ለሀገራቸውና ለህዝባቸው ብሎም ለራሳቸው ነፃነት ሲታገሉ የነበሩ አርበኞች አሸባሪ ተብለው በወቅቱ በነበረው የጣሊያን ገዥ ስርዓት በተቋቋመው ነፃና ገለልተኛ ባልሆነው ፍርድ ቤት እንደነ ሰማዕቱ ብፁዕ አቡነ ጴጥሮስ ያሉትን መጥቀስ ይቻላል፡፡ ስለዚህ የነፃነት ታጋዮችን አሸባሪ የምንል ከሆነ የቀድሞ የሀገራችን አርበኞች እና ኔልሰን ማንዴላ ዛሬም ድረስ አሸባሪዎች ናቸው ልንል ነው፡፡ እነሱን እና አሁን በስልጣን ላይ ያለውን የኢህአዴግ አመራሮችን የነፃነት ታጋይ የምናደርግ ከሆነ ደግሞ፤ አሁን ለሀገራቸው፣ለህዝባቸውና ለራሳቸው ነፃነት የሚታገሉትን፣ ያመኑበትን እውነት በአደባባይ የሚናገሩ ዜጎችን ወንጀለኛ ማድረግ በየትኛውም አመክንዮ (Logic) ተቀባይነት ይኖረዋል ማለት አይቻልም፡፡
ሌላው ነፃና ገለልተኛ የፍትህ ተቋም ወይም ፍርድ ቤት አለመኖር ደግሞ ገዥዎችንም ነገ ፍትህ ሊያሳጣ እንደሚችል ካለፈው የደርግ ስርዓት መማሩ ተገቢነት አለው፡፡ የግብፁ ፕሬዘዳንት የነበሩትና በህዝባዊ አመፅ ከስልጣን የተወገዱት ሆስኒ ሙባረክ በቻሉት መጠን ነፃና ገለልተኛ ፍርድ ቤትና መከላከያ ሰራዊት እንዲሁም የፀጥታ ኃይል በመገንባታቸው በአስተዳደር ዘመናቸው በፈፀሙት ግፍ በክብር ታስረው ተገቢው ፍትህ ከማግኘት አላገዳቸውም፡፡ በአንፃሩ በዕድሜ ዘመናቸው ነፃና ገለልተኛ የፍትህ ስርዓት መገንባት ያልቻሉት የሊቢያው ሙዓሙር ጋዳፊ ግን ከክብር ቤተመንግስታቸው ወጥተው ለፍትህ እንኳ ሳይቀርቡ እንደ ጎዳና ውሻ ከተደበቁበት ከፍሳሽ ማስወገጃ ቱቦ አሰቃቂ ሞት የታደጋቸው ፖሊስ፣መከላከያ ሰራዊትም ሆነ የደህንነት ኃይል አልነበረም፡፡
በፍትህ መቀለድ መዘዙ ዛሬ ለስልጣኔ ያሰጋኛል ብለው የጠረጠሩትን ዜጋ ለማጥቃት ብቻ ሳይሆን ነገ ገዥዎች በድንገት ከስልጣን ሲወርዱ የሚጠብቃቸው ተመሳሳይ ከመሆን አያድንም፡፡ ስለዚህ ነፃና ገለልተኛ የፍትህ ስርዓት፣ የፖሊስና የፀጥታ ኃይል መገንባት ጠቀሜታው ነገ ለራስም ጭምር ከስልጣን ውጭ በህይወት ለመቆየት ትልቅ ዋስና ስለሚሆን ከወዲሁ መንቃቱ ብልህነት ነው፡፡ አለበለዚያ በቆፈሩት ጉድጓድ መቀበር አይቀርም የሚለው ተረት እንዲሰምር መስራት ዳፋው ለሁሉም መትረፉ ስለማይቀር ቢዘገይም ቢታሰብበት መልካም ነው፡፡ ምክንያቱም ለሌላው ተብሎ የሚሰራው ክፉም ሆነ መልካም ነገ ለራስ መትረፉ አይቀርምና፡፡ ይህ ሁሉ እየተከናወነ ያለው የኢህአዴግ አስኳልና ዋነ ዘዋሪው ህወሓት ራሱ የመጣበት መንገድ በአሸባሪነት ስለሆነ ሁሉም እንደራሱ ስለሚመስለው ያንኑ ሽብር ተግባር በከተማም እየደገመው ይገኛል፡፡ ይሄ ደግሞ ይዋል ይደር እንጂ ምናልባትም በቅርቡ ዋጋ ሊያስከፍለው ይችላል፡፡ ስለዚህ ኢትዮጵያ ውስጥ ከሌላው ዓለም በተለየ ህጋዊ ሽፋንን አስመስሎ የሚጠቀም አሸባሪ መንግስታዊ ቡድን መኖሩን ለኢትዮጵያውያን መንገር ለቀባሪ ማርዳት ነው፡፡
ሌባ ላመሉ ዳቦ ይልሳል እንዲሉ፤ ኢህአዴግ በተለያየ የሀገሪቱ አካባቢ በተለይም በአዲስ አበባ በምርጫ 1997 ዓ.ም. ምርጫ ውጤትን ተከትሎ፣ ፒያሳ ጣይቱ ሆቴል አካባቢ ያለው የቀድሞ ትግራይ ሆቴል ላይ፣የውጭ ጉዳይ ሚኒስቴር አጠገብ ታክሲ ውስጥ እና አዲስ አበባ ስታዲየም ላሊበላ አይቤክስ አካባቢ ራሱ የተለያዩ ቦንቦችን ማፈንዳቱን ከዊክሊክስና ከሀገሪቱ የደህንነት ምንጮችን መረጃ ማስታወሱ በቂ ነው፡፡ ይሄ ሁሉ የሚያሳየው ለኢህአዴግ ነፃነት እንዲሁም የመብት ጥያቄን ማንሳት ወይንም የነፃነት ትግል ማለት ሽብር ነው፡፡ ይሄ ደግሞ ሌባ እናት ልጇን አታምንም እንዲሉ መሆኑ ነው፡፡
A Journalist kidnapped, Threatened, and Beaten by Intelligence and Security Agents in Ethiopia
By Betre Yacob
The Ethiopian journalist Bisrat Woldemichael was kidnapped, threatened, humiliated, and beaten by the Ethiopian intelligence and security agents on 28 August, 2013. He has reported this incident today to journalists.
Bisrat reported that the dreadful incident took place at Gotera, a place in the capital Addis Ababa as he was walking home from work. He said he was victimized for exercising his right to free expression in conjunction with the related right to press freedom.
Bisrat Woldemichael works for a magazine, Ebony, as Editor in Chief, and writes political articles on different Ethiopian private press outlets. He also blogs at http://www.addismedia.wordpress.com and http://www.ethiopiahot.wordpress.com. The journalist is known for his outspoken articles focused on the poor governance and pervasive human right violation, which are turning the oldest East African nation, Ethiopia, into a hell.
Violence against journalists is a common practice in Ethiopia, a country generally regarded as one of the most dangerous places to be a journalist. According to Amnesty International, during the past three years only, over 100 prominent journalists were brutally prosecuted on fabricated charges, and too many others were also subjected to harassment, intimidation, and other violence.
“It was 3:30 AM in the evening, and I was returning home from my workplace. 4 people came to me and said: ‘we need to ask you some questions. Two of them were dressed in black and their faces were almost covered with their caps”, Bisrat said, while narrating his ordeal to journalists.
“I first didn’t understand what was going on. I realized that I was in danger just when one of them put a knife on my stomach”, he noted. “When I saw the knife, I asked them: ‘Who are you? What do you need? But none of them gave me an answer, instead they warned me just to keep walking forward,” he explained.
“I didn’t do anything but followed them, because I was surrounded, and the guy also clearly told me he would stab me with the knife if I tried to challenge them. In addition, one of them had a gun”, Bisrat said.
From there Bisrat was taken to a place far away from the main road. The place he was taken to was quite dark and out of public sight.
“As soon as we reached there they told me they were disappointed at my articles I had recently written, particularly at the one which dealt about the wealth of the late Prime Minister Meles Zenawi ”, Bisrat said.
“They said: ‘Who are you to count the wealth of Meles Zenawi? Who are you to write about his family’s wealth? You have passed the red line!’ ” he explained.
The journalist said that the kidnappers violently interrogated him at length, for almost one hour, and threatened him to stop writing.
“They said: ‘here we are giving you a last warning. If you write any more for any media (or if you keep blogging), the consequence will be worse for you. If you need your life, stop wiring. Remember! It is a last warning’ ”, Bisrat explained.
The journalist said that this was not the end of the drama but the beginning. “They also insulted and humiliated me, and finally began to beat me.
Right after the incident, Bisrat was able to go to a nearby police station, to report the case. But, according to him, having heard the case, the police officers simply gave him an appointment for the coming mooring and let him go. Bisrat said that it took him several days to get the case registered.
“They are Watching Me”
Bisrat Woldemichael Bisrat said since the day he experienced the violence he has been under surveillance. “Few days ago, I saw them following me behind”, he explained adding “I know they are watching me very closely.”
But, in the face of such grave threats, Bisrat, a journalist who is committed to freedom of speech, has continued doing his job with courage. He continues writing about the political crisis, poor governance, and human right violation worsening in Ethiopia.
“I don’t have a choice. I am a journalist. There is nothing to do except writing what I see, hear, and feel.” Bisrat explained. He again and again made clear that no threats and tortures would make him stop writing.
The paper Tigers
Article 19 of the Universal Declaration of Human Rights, guarantees the right to freedom of expression saying that: “Everyone has the right to freedom of opinion and expression; this right includes freedom to hold opinions without interference and to seek, receive and impart information and ideas through any media regardless of frontiers. Likewise, the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which Ethiopia ratified in 1993, and the African Charter on Human and Peoples’ Rights guarantee the right in a very clear way. They even impose formal legal obligations on state parties to insure this fundamental right is protected.
But, sadly, even in the presence of all these legal documents, Enjoyment of press freedom and freedom of expression still continue to be a far cry for Ethiopian journalists and bloggers as they experience violence while doing their job. They are harassed, threatened, humiliated, and arbitrary jailed.
Dagumedia 